Cando en
setembro de 2007 a Academia Sueca outorgou o Premio Nobel de Literatura á
escritora británica nacida en Irán Doris Lessing, os medios de comunicación
gráficos e audiovisuais trasladáronse, para ilustrar a nova anunciada desde
Estocolmo de medio mundo, ao domicilio da galardoada e alí atopáronse coa imaxe dunha anciá —daquela contaba oitenta
e sete anos—sentada nas escaleiras da súa casa ataviada cunha naturalidade
pouco afín ás excelencias do galardón, referendada pola vestimenta propia dunha
afectiva avoa que semellaba ser sorprendida mentres desempeñaba o seu quefacer doméstico.
A pouco que un procedese a interrogar a imaxe pronto chegaría a conclusión de
que aquela muller de pelo cano e descoidado vivía nas marxes da sociedade
actual, como se pretendese tomar distancia sobre ela e acadar así unha
perspectiva máis esclarecedora do que estaba a acontecer no mundo. A lectura da
súa obra literaria pode ser, nos tempos presentes, unha das experiencias máis
arrebatadoras á que pode enfrontarse unha persoa que busque unha visión
contestaría do estado das cousas un faro no medio da escuridade que, no pasado
mes de novembro, apagouse para sempre, engrosando o desmedido parte necrolóxico
do ano 2013. Feminista, pacifista, anticolonialista e, nalgunhas fases da súa
vida, comunista, Doris Lessing formou parte dos Angry Young Men (xoves airados) unha das correntes máis combativas
no mundo intelectual do Reino Unido que abrangueu diversas disciplinas
artísticas, a máis refulxente a cinematográfica, arredor do Free Cinema.
