jueves, 27 de diciembre de 2012

ETA e a ambigüedade


Segundo os parámetros da narratoloxía, o autor implícito é a instancia que non utiliza ningún medio de comunicación directo para achegarse ao lector, no caso da literatura, ou ao espectador, no caso do cine, senón que instrúe en silencio, a través do deseño xeral da obra, con todas as voces e por todos os medios escollidos. A súa identificación require un coidado e atenta lectura, moitas veces mal interpretada por un deficiente análise ou por unha mirada cargada de prexuízos. Na ambigüidade do autor implícito reside moitas veces o efecto poético do relato fílmico, porén, esta ambigüidade pode ser interpretada en certos casos como unha traizón. Basta que unha película española aborde o tema do terrorismo de ETA para que xurdan incontables cazadores de autores implícitos na busca da mínima fenda de ambigüidade que será, para as partes máis extremas, a proba da súa obscenidade. Non estaría de máis recordar que a ambigüidade nunha obra de arte é un agasallo que o autor ofrece ao espectador.


                No ano 2008, Jaime Rosales rodaba Tiro en la cabeza, unha excelente fita onde un home aparentemente normal mataba a tiros a dous policías franceses. Sen diálogos e rodada cun obxectivo tele, o director ofrecía un anaco da realidade en bruto, con fin de manter a distancia propicia para a libre interpretación do público. Unha pequena obra de arte cuxo valor crecerá co tempo.

jueves, 6 de diciembre de 2012

El placer de Leer. El señor Ibrahim y las flores del Corán


La novela de Eric-Emmanuel Schmitt parte de un planteamiento muy frecuente en la literatura, también en el cine, que aborda temas de calado filosófico y existencial, basado en la relación de dos personajes que pertenecen a generaciones distintas. Momo es un joven judío que vive en un barrio de París, donde conoce a un tendero musulmán, que lo adopta espiritual y burocráticamente, para transmitirle toda su sabiduría cotidiana, basada en la contemplación sosegada y tranquila de la vida.

sábado, 1 de diciembre de 2012

Wenceslao Fernández Flórez y su crucial papel en la coformación de un modo de cinema hispano


Libros y literatura. http://www.librosyliteratura.es

A menudo, la supuesta ideología conservadora del escritor Wenceslao Fernández Flórez se ha utilizado como razón fundamental de la gran profusión de adaptaciones cinematográficas puestas en forma a partir de su obra literaria, durante los primeros años del franquismo[1]. Dicha afirmación, además de reducir la relación causa-efecto a un silogismo excesivamente simplificador, parte de una proposición, al menos, discutible. La adhesión de Fernández Flórez al alzamiento militar no debe hacernos olvidar que la mayoría de su obra literaria vio la luz durante la dictadura de Primo de Rivera, y que un repaso a su biografía revela una zigzagueante trayectoria ideológica, en la que encontramos no pocos escarceos con algunas propuestas políticas de la época —llegó incluso a definirse como “socialista heterodoxo”— que dibujan una personalidad mucho más compleja, e incluso contradictoria en algunos casos. Fernando Díaz-Plaja dedica las más de trescientas páginas de su obra Wenceslao Fernández-Flórez: el conservador subversivo a intentar resituar su literatura a partir de la consulta directa con sus escritos.

F.-F. fue un escritor que socavó sucesivamente y con el arma del humor que hacía más penetrante su mensaje, todas las bases ideológicas de la derecha española de entonces, es decir, la Monarquía, la Iglesia, la Aristocracia, la Banca, el Capitalismo, la Moral tradicional y, lo que era mucho más grave, el sentido reverencial hacia la Patria y el Ejército[2].

Faro da cultura. O cine español na Alemaña nazi


No ano 1936, España quebra en dos bandos. O escenario cinematográfico deparou que na zona republicana,  atopárase toda a infraestrutura cinematográfica, cuxos núcleo atopábanse en Madrid e Barcelona, mentres que na zona nacional unicamente quedaran os equipos de filmación das películas El genio alegre e Asilo naval, que se estaban a rodar en Andalucía. Esta circunstancia levou á creación da produtora Hispano-Film-Produktion que produciu ata cinco longametraxes de ficción: Carme, la de Triana (1938) e La canción de Aixa (1938) de Florián Rey e con Imperio Argentina, e El barbero de Sevilla (1938), Suspiros de España (1938), e Mariquilla Terremoto (1939), de Benito Perojo e con Estrellita Castro. Tamén se montou o documental de propaganda España heroica, coa súa respectiva versión alemá, Helden in Spanien.
Os diarios persoais