Faro da cultura. O cine español na Alemaña nazi

No ano 1936, España quebra en dos bandos. O escenario cinematográfico deparou que na zona republicana,  atopárase toda a infraestrutura cinematográfica, cuxos núcleo atopábanse en Madrid e Barcelona, mentres que na zona nacional unicamente quedaran os equipos de filmación das películas El genio alegre e Asilo naval, que se estaban a rodar en Andalucía. Esta circunstancia levou á creación da produtora Hispano-Film-Produktion que produciu ata cinco longametraxes de ficción: Carme, la de Triana (1938) e La canción de Aixa (1938) de Florián Rey e con Imperio Argentina, e El barbero de Sevilla (1938), Suspiros de España (1938), e Mariquilla Terremoto (1939), de Benito Perojo e con Estrellita Castro. Tamén se montou o documental de propaganda España heroica, coa súa respectiva versión alemá, Helden in Spanien.

Os diarios persoais

do ministro de propaganda alemán, Joseph Goebbels, permítenos comprender as estratexias de colaboración e apoio do réxime nazi á causa nacional durante a guerra de España. O Comando Especial Köhn foi un operativo formado por técnicos cinematográficos, fotógrafos, xornalistas e teóricos dirixidos por Willi Köh —conselleiro ministerial— que tiña como obxectivo poñer en marcha unha estratexia de apoio mediático ao alzamento rebelde na península, para así poder influír na confección ideolóxica que definía ao conglomerado de forzas que loitaban fronte a República. Así, Goebbels e Köhn deciden destinar o seu apoio á figura persoal do xeneral Franco, que finalmente será investido Xefe de Estado da España franquista o 1 de outubro de 1936, e ao movemento político da Falanxe. O desexo do Terceiro Reich era canalizar o levantamento militar cara un terceiro estado fascista en Europa. Unha das formas que esta estratexia adoptou foi a constitución da produtora Hispano-Film-Produktion, a principios de 1937, por parte de Wenzel Johann Ther, un empresario berlinés afincado en España, que gozará dunha posición vantaxosa no mercado grazas aos seus contactos coa cúpula do poder nazi.

Goebbels buscou recrutar novas facianas do panorama cinematográfico mundial para convertelas en estrelas e poder así competir fronte Hollywood, que era considerado polos nazis un dos berces do xudaísmo internacional. A actriz Imperio Argentina será un dos obxectivos deste plan de internacionalización da cinematografía alemá. Todo apunta a que Hitler e Goebbels visionaron, como facían case todas as noites despois de cear, unha copia de Nobleza baturra (Florián Rey, 1935), que deixou ao Führer encantado e pediu ao seu ministro que fixera todo o posible por traer á actriz a Alemaña para incorporarse ao cadro de persoal de estrelas que a UFA máis o Ministerio de Propaganda estaban a recrutar para conquistar o mercado internacional. Goebbels non tarda máis dun mes en satisfacer o desexo de Hitler e Imperio Argentina máis o seu esposo aterran en Alemaña. Nun principio, a idea orixinal foi adaptar  a vida de Lola Montes, pero finalmente foi a historia de Carmen a que se levou á gran pantalla.

 Das cinco películas rodadas pola Hispano-Film-Produktion, o mito de Carme é a única que contou cunha versión alemá dirixida por Herbert Maisch, Andalusische Nächte, algo máis axustada aos valores do Terceiro Reich, é dicir, menos folclore e máis mensaxe política. Entre as modificacións máis salientables da versión xermana respecto da española está o desprazamento do protagonismo, que recae con máis profundidade no personaxe do brigadier José en perxuízo de Carmen, xa que os seus  valores son moito máis axeitados para expresar os principios do universo nacionalsocialista, uns valores máis achegados ao espírito militarista e a estética castrense característicos daquela época.