Fai
algún anos, a consecuencia dunha polémica xurdida en torno ao filme Los otros (Alejandro Amenábar, 2001), o
seu produtor, José Luis Cuerda, saía ao paso sobre as manifestacións que poñían
en dúbida a nacionalidade española dunha película rodada en inglés por actores
non nacionais referíndose a que o ministerio de Hacienda do Goberno de España,
por mor dos ingresos percibidos vía impostos por esta produción, ben podía
certificar a súa nacionalidade; a resposta agocha a trampa de establecer o cuño
identitario por medio dun fundamento burocrático, sen ter en conta que as
películas, dalgún xeito, tamén poden ter alma. Moitos son os cineastas que
negan unha determinada nacionalidade ás longametraxes, pero é ben certo que,
facendo uso da metáfora ideada por André Bazin segundo a cal o cine é unha
ventá aberta ao mundo, non nos atoparemos a mesma paisaxe se ollamos desde unha
ventá dun rañaceos de Manhattan, que se o facemos desde a palloza dunha aldea
de Forcarei, obviamente, os materiais serán distintos e, en consecuencia, o
resultado moi diferente.
