Aínda que semelle ter acontecido
onte, fai xa dezaseis anos que Manuel Rivas facía visible a súa figura
literaria a nivel estatal grazas ao Premio Nacional de Narrativa polo seu libro
de contos Que me queres amor?, tres
dos cales foron adaptados e ganduxados nun mesmo fío narrativo para dar forma á
versión cinematográfica dirixida por José Luis Cuerda. Máis dunha década
despois, ambos creadores volven coincidir na procura da mesma aprobación
popular acadada con A lingua das
bolboretas, desta vez a partires da novela Todo é silencio, que narra o xurdimento do narcotráfico en Galicia
durante os anos setenta e oitenta.
viernes, 23 de noviembre de 2012
miércoles, 21 de noviembre de 2012
Faro da cultura. Cine en 3D
Na década dos anos 50, a
industria cinematográfica comezou a sufrir o síndrome do príncipe destronado
por mor do avance da televisión, ese espectáculo caseiro que lle roubaba
espectadores de xeito fulminante. Para loitar contra o invasor, o cine procurou
ofertar algo que non podía dar a televisión, e así naceu no ano 1953 A túnica sagrada (The robe) de Henry
Koster, a primeira película en Cinemascope, producida pola Fox, e que
proxectaba imaxes descomprimidas sobre unha pantalla panorámica cóncava de
proporción 1-2’55, en substitución do formato clásico de 1-1’33. Non foi esta a
única ofensiva lanzada polo cine fronte á televisión, pero si a que maior
consolidación obtivo.
martes, 13 de noviembre de 2012
Faro da cultura. Escritores de cine.
Durante as primeiras décadas de
existencia do cinematógrafo, a postura que en termos xerais mantivo o gremio de
escritores cara esta “atracción de feria” foi, con algunha que outra excepción
que non viña máis que a confirmar a regra, bastante displicente. As imaxes que
se proxectaban sobre unha parede branca atraía maioritariamente a un público de clase baixa, fronte a un target intelectualmente moito máis
preparado que enchía as plateas dos teatros. A pesares do intento do Film d’art por enaltecer o valor
artístico do cine, este sempre foi considerado un arte menor respecto ás artes
tradicionais, e, en consecuencia, unha compañía pouco recomendable para a
vanidade dos escritores. En Estados Unidos, cando o cine comeza a falar, a
chamada “xeración perdida” estreita lazos con Hollywood, non só pola cesión de
historias baseadas nas súas novelas, senón tamén pola participación activa na
realización de guións.
miércoles, 7 de noviembre de 2012
El Placer de Leer. "La cena" de Herman Koch
A la hora de enfrentarme a la
redacción de esta reseña he tenido muy presente el respeto a los amantes de la
literatura que todavía no han leído la novela, para ello lo fundamental es la
cautela por no desvelar ninguno de los entresijos que convierten su lectura en
un placer contradictorio. Y digo contradictorio porque pocas veces una novela
había sido capaz de despertar en mí sensaciones tan encontradas, algunos un
tanto zozobrantes, que me empujan a plantearme cuestiones que, instalado en el
bienestar del mundo occidental —aunque en los últimos tiempos un bienestar
venido a menos—, parecían ya resueltas.
Muchas de las reseñas que podemos
encontrar por internet destrozan en cinco líneas el magistral juego de
expectativas, intrigas y desarrollo de la novela. Me siento afortunado por
haber llegado a este libro totalmente virgen, ignorando el eje central de la
trama, lo cual me ha regalado unos días de placer inolvidable que yo quiero
compartir con el que lo desee no desvelando ninguno de los pasajes claves,
consciente de que eso dificulta la elaboración de esta reseña.
lunes, 5 de noviembre de 2012
Faro da cultura. A biblia no cine
Imaxinen por un intre que a
novela máis vendida nas librerías durante o ano 2012 estivera libre de dereitos
de autor; cantas produtoras cinematográficas cren que se lanzarían ansiosas á
súa transposición a pantalla? Abride o arco temporal, e pensade agora no libro
máis vendido de todos os tempos, e que estea tamén exento do pago dun canon
pola súa autoría; o resultado é a obra escrita máis adaptada ao cine cunha
supremacía indiscutible. Para o ano 2014, está prevista a estrea dunha nova versión
da pasaxe do diluvio universal, con Rusell Crowe no papel de Noé baixo a
dirección de Darren Aranofsky (Cines negro).
Nunha industria como a que se atopa afincada no val de Hollywood, abofé que os
motivos crematísticos abondarían para xustificar a perpetua revisitación
cinematográfica aos textos bíblicos, pero existen outras razóns algo menos
tanxibles que se remontan á orixe do cine como arte.
jueves, 1 de noviembre de 2012
EL EFECTO VERFREMDUNG DE BERTOLT BRECHT EN SPIELBERG: LA LISTA DE SCHINDLER Y SALVAR AL SOLDADO RYAN.
Transcurrido
medio siglo de su muerte, el legado literario de Bertolt Brecht conserva,
inmune al paso del tiempo, la relevancia formal y argumental que ha atraído la
atención de grandes creadores dedicados a las más diversas disciplinas
artísticas. Como ha sucedido con frecuencia en otros ámbitos del arte, el
contexto histórico se ha convertido en importante factor condicionante en la
construcción del discurso escénico brechtiano. Bertolt Brecht padeció en
primera persona las convulsiones sociales y políticas acaecidas en Europa
durante el período de entreguerras, y plasmó su particular visión del arte en
general, y de las artes escénicas en particular, a través de sus obras
teatrales y de los manifiestos teóricos. Fue un autor de acción y de reflexión,
de teoría y práctica, que dedicó buena parte de su trayectoria intelectual y
artística a profundizar acerca de los recursos expresivos que un creador debía
aprehender para transmitir una determinada mirada del mundo real, con el fin de
que el espectador percibiese una amalgama de estímulos que suscitasen una
reacción intelectual.
En
función del punto de vista adoptado para acercarse a la figura de este
dramaturgo, puede ser definido de un modo otro. En este caso, la definición que
mejor encaja para ilustrar nuestro trabajo es el de activista político, que
busca cambiar la sociedad a partir de una posición ideológica abiertamente
marxista. Brecht consideraba el arte como un arma muy poderosa capaz de
transformar las relaciones humanas que regían el mundo, para lo cual desarrolló
una teoría sobre el efecto Verfremdung,
cuya traducción aproximada al castellano podría ser el efecto distanciador. La influencia que esta teoría ha transmitido
al arte de la representación va más allá del teatro universal del siglo XX,
hasta alcanzar de lleno la disciplina cinematográfica, concretamente a una
corriente de cineastas que comenzarán su andadura en los años sesenta, tales
como Jean Luc Godard, Alan Resnais, Nagisha Oshima, Robe-Grillet, Jean Marie
Straub, Dusan Makavejev o Ruy Guerra. Su apuesta común consistía en modernizar
el lenguaje del cine, frente a lo que ellos consideraban una arcaica narrativa
clásica. Algunos de estos recursos estilísticos que emanan de la teoría brechtiana
del efecto distanciador, irán calando más allá del cine moderno, impulsado por
los directores citados, hasta adentrarse en el estilo narrativo de algunos de
los cineastas herederos del relato hollywoodiense, conviviendo sin
contradicciones con las formas institucionalizadas por el lenguaje clásico. Este
texto pretende plantear de qué modo algunos de los postulados expuestos por
Bertolt Brecht han sido asumidos por un director formado en la industria de
Hollywood como es el caso de Steven Spielberg. En concreto, nuestro breve
análisis se centrará en dos películas marcadas por un explícito mensaje
ideológico: La lista de Schindler y Salvar al soldado Ryan.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)