Faro da cultura. Tópicos rexionais no cine.

No mes de novembro do pasado ano, ao abeiro do XIV Congreso da Asociación Española de Historiadores do cine celebrado na Universidade do País Vasco, o director Enrique Urbizu (No habrá paz para los malvados) compartía unha mesa redonda con Borja Cobeaga —coguionista, xunto con Diego San José, da exitosa Ocho apellidos vascos—na que expuxo un interesante concepto do mundo do cine: o efecto persiana. A grandes trazos esta idea ven a representar, en termos metafóricos, o influxo que o éxito dun determinado produto exerce sobre futuros proxectos. É dicir, no caso de que unha película sobre catástrofes naturais acade astronómicas cifras de recadación, teñan por seguro que a industria cinematográfica levantará de inmediato a persiana para que propostas similares inundan a pantalla; pola contra, o fracaso por exemplo dun musical provocará o efecto contrario, e a persiana pecharase por un tempo para este tipo de filmes. Nos últimos tempos, poucas películas levantaron a persiana de forma tan xenerosa como a francesa Bienvenue chez les Ch’tis (Bienvenidos al norte en castelán), ata o punto de orixinar dúas versións italianas, un remake “oficioso” en España —a citada Ochos apellidos vascos— e a adquisición dos dereitos da historia por parte de Will Smith para a súa produción en Estados Unidos.  As cifras de espectadores que manexan as tres películas en cada un dos tres países europeos nas que foron estreadas (Francia, Italia e España) permiten falar de un fenómeno sociolóxico sen precedentes.

Faro da cultura. Salvador Dalí no cine

Certo que pintor é a primeira verba que aborda a nosa mente cando oímos o nome de Salvador Dalí, pero non menos certo é que, aínda con menor profusión, o excéntrico ampurdanés plasmou a súa visión da realidade noutras facetas artísticas como puido ser, por exemplo, o cinematógrafo. As características do cine semellaban conformar un instrumento idóneo para o surrealismo, un movemento baseado na plasmación do universo da inconsciencia —sonos, pesadelos, desexos e traumas—, grazas á plasticidade das imaxes representadas na pantalla.