Faro da cultura. Os contos clásicos

No ano 1976, Bruno Bettelheim publicou un ensaio titulado Psicoanálise dos contos de fadas no que exploraba o mundo subterráneo destas historias; segundo o autor, baixo a aparente inocencia dos relatos latexa unha serie formulacións relacionadas co erotismo, a violencia e as paixón recónditas dos seres humanos. As páxinas desta obra demostran ata que punto existen distintos niveis de lecturas que, dependendo do enfoque que o lector queira proxectar, poden deparar conclusións ben dispares. En parte, as versións que na actualididade estanse a facer dos contos populares veñen a seguir unha senda aberta por Bettlheim. Pola súa banda, Henry Jenkins falou da cultura da converxencia para referirse a un proceso no que os elementos tradicionais son adaptados aos novos medios de comunicación coa intención de actualizar o mito, a fin de contas, as adaptacións son unha forma de reescritura na que se trata de acomodar un texto a un receptor específico, a unha nova linguaxe ou a un novo contexto. Partindo do análise destes tres elementos centrais do proceso de converxencia, podemos explicar brevemente algunhas das motivacións que impulsan as múltiples versións cinematográficas dos contos clásicos infantís que dun tempo a esta parte enchen as salas de cine.

FARO DA CULTURA. O GRAN GATSBY

Coa nova versión de O gran Gatsby, unha novela que a xuízo do autor destas liñas supón unha obra cumio da literatura universal do século XX, xa son cinco as adaptacións fílmicas que beben do libro de Francis Scott Fitzgerald. A primeira delas, da cal non se conservan copias, é unha versión muda dirixida por Herbert Brenon, á cal seguiría, xa na etapa sonora, outra transposición de Elliot Nugent no ano 1947, con Alan Ladd no papel principal. No ano 1974, Jack Clayton firmou a adaptación máis célebre de todas, na que o actor Robert Redford encarnou ao personaxe de Jay Gatsby. Máis recente é unha versión para televisión que tivo poucas repercusións alén das fronteiras estadounidenses, ata que a nova revisión de Buz Lurhmann, con Leonardo DiCaprio no papel principal, semella querer disputar ao film de Clayton a supremacía da posta en imaxes deste clásico literario.