Unha das imaxes máis
representativas de O pianista (2002),
o exitoso filme de Roman Polanski —Palma de Ouro en Cannes e Oscar ao mellor
director— amósanos a Wladyslaw Szpilman, o músico polaco interpretado por
Adrien Brody, deambulando polas ruínas de Varsovia despois de lograr sobrevivir
ao inferno do nazismo, aferrándose á súa condición de ser humano que conservou grazas
á súa paixón pola música. En termos metafóricos, esta imaxe ben pode ser
utilizada como icona da súa biografía, non só polas equivalencias dos acontecementos
narrados na película cos feitos que padeceu en primeira persoa con apenas seis
anos cando Alemaña invade Polonia, senón tamén, e sobre todo, por esa ansia de
supervivencia que lle permite seguir facendo cine con oitenta anos a pesares
dos numerosos sismos que sacudiron a súa existencia practicamente desde que
naceu. Aínda era un neno cando a invasión nazi separouno da súa nai,
exterminada no campo de concentración de Auswichtz; acabada a Guerra sufre un
intento de asasinato a mans dun criminal buscado por tres homicidios; en 1969 á
súa muller, embarazada de oito meses, é sacrificada pola seita de Charles
Manson; en 1977 é encarcerado en Estados Unidos baixo a acusación de abusos
sexuais a unha menor e fuxe do país aproveitando un permiso. En medio desta
travesía tortuosa, aínda tivo tempo de realizar vinte longametraxes.
