lunes, 14 de diciembre de 2015

THRILLER EN EL CINE ESPAÑOL

Como muchas otras palabras en los últimos tiempos, thriller es un anglicismo que hace alusión a un género cinematográfico basado, a grandes trazos, en una trama de ritmo vertiginoso capaz de someter al espectador a un estado de tensión y estrés que se derivan de un acusado proceso de identificación con el héroe. La traducción literal del inglés es suspense, aunque esta noción no puede ser establecida como género, puesto que suspense es un recurso narrativo, ciertamente muy utilizado en este tipo de películas, que consiste en el planteamiento de una expectativa y la dilación del desenlace. La evolución de la mirada del público cinematográfico queda perfectamente retratada en la confrontación de la secuencia primitiva de Asalto y robo de un tren (1903) de Edwing S. Porter, y cualquier escena de persecución por las calles de Nueva York de una película actual. El espectador de hoy en día precisa de un montaje cada vez más frenético para sumergirse en la acción, para abandonar la tutela racional y dejarse arrastrar emocionalmente por la cadena de imágenes.


            El citado ejemplo del western de Edwing S. Portesr, Asalto y robo de un tren, puede explicar, en cierto modo, la proliferación de este género en el cine gestado al otro lado del Atlántico, cuyo lenguaje evolucionó gracias a los temas del Far-West, las acciones paralelas y los escenarios naturales, mientras que en Europa la cámara se encierra en los decorados de estudio para adaptar obras de teatro o argumentos de clásicos literarios (Film D’art). El diálogo y la reflexión eran europeas, la acción, netamente norteamericana.

martes, 3 de noviembre de 2015

Cine y homosexualidad

Si William H. Hays, impulsor del nefando Código Hays y presidente de la Asociación Cinematográfica de América, regresase al mundo de los mortales para escuchar el discurso que Tom Hanks pronunció en 1994 tras recibir el Oscar al mejor actor por su interpretación de un abogado homosexual en Philadelphia (Jonathan Demme, 1993), probablemente pensaría que Estados Unidos acabó siendo conquistado por los antiguos pobladores de Sodoma y Gomorra. Sobre el escenario del Teatro Kodak de los Angeles Tom Hanks dedicó el premio a su mejor amigo del colegio y a su profesor de Teatro, según él, dos de los mejores gays de Estados Unidos. La anécdota refleja la doble cara que, durante su historia, mostró siempre Hollywood sobre los temas conflictivos de la moral humana; dispuesto a concederle a Ellen DeGeneres la conducción de la ceremonia de los Oscars, mientras margina a su anterior pareja sentimental (Anne Heche) tras hacer pública su tendencia sexual. 

viernes, 16 de octubre de 2015

Faro da cultura. A praia dos afogados



A partir do vindeiro nove de outubro, poderemos ver de novo ao actor Carmelo Gómez, nado en Sahagún, León, emulando o acento galego, como hai anos fixera no papel dun narco no filme Agallas (Andrés Luque Pérez e Samuel Martín Mateos, 2009), desta vez para encarnar a Leo Caldas, o inspector protagonista de La playa de los ahogados (Gerardo Herrero, 2015), adaptación cinematográfica da novela negra do mesmo título escrita por Domingo Villar, quen tamén participou na elaboración do guión. A devandita novela supón a segunda entrega da saga protagonizada polo inspector galego tras Ollos de auga e á espera da chegada de Cruces de pedra ás librerías, a que será a súa terceira obra.

miércoles, 15 de abril de 2015

David W. Griffith

A ingratitude adoita ser unha compañeira de viaxe que ten por costume non abandonar o vagón do tren ata o final de traxecto, mentres o resto de viaxeiros foron apeándose en pasadas estacións deixando ao artista só, abandonado á incomprensión. O sabor amargo deste final probouno, como tamén outros grandes do cine, David W. Griffith, ata o punto de que en 1935, arruinado por mor da súa megalomanía, tivo que puxar el mesmo polos dereitos das súas películas.

miércoles, 14 de enero de 2015

FÚTBOL E CINEMA

Se atendemos ao nacemento e á expansión do fútbol, podemos atopar varias similitudes coa industria cinematográfica que, porén, non implican un matrimonio feliz entre ambos espectáculos, máis ben todo o contrario, como  certifica a inexistencia dalgún filme futbolístico que cope as listas das películas máis estimadas da historia do cine. Fútbol e cine non se seducen. Todo isto, a pesares de que ambas representacións contaron co mesmo tipo de público na súa orixe —clase proletaria—, e tamén nos tempos actuais, na que a súa aceptación é transversal a todas as capas sociais. Difundido alén das illas polos mariñeiros británicos, o fútbol foi un espectáculo que enseguida votou fortes raíces entre as clases populares de todo o mundo, agás Estados Unidos, fronte, en cambio, o rugby, máis achegado á burguesía —esta división, disipada hoxe, aínda segue a ser visible en Sudáfrica, antiga colonia inglesa, na que o fútbol é practicado maioritariamente pola poboación negra, mentres que o rugby é o deporte máis prezado pola minoría branca. Nos primeiros anos, o cine tamén padeceu a desconsideración da burguesía, máis apegada ao elitismo da escena teatral.