No ano 2008,
Cristopher Nolan abraiou á crítica especializada coa súa segunda versión de
Batman O cabaleiro escuro (The dark
knight) -a primeira rodouna no ano 2005 co título de Batman begins- grazas á reflexión semibíblica arredor dos conceptos do ben e do mal, a cal supoñía un
exercicio de “deconstrución” do típico maniqueo que conformaba a trama das
anteriores adaptacións.
No medio dun
discurso que pretende argallar un pensamento homoxeneizado, normalmente soe
aparecer algunha que outra voz discordante coa finalidade de establecer o seu
contrapunto que, de primeira man, supón a vantaxe de establecer un acto
reflexivo. Entre a catarata de longametraxes de superheroes que nos últimos
tempos están a encher as pantallas cinematográficas, existen varias películas
que veñen a “deconstruir” os postulados marcados na súa fonte de inspiración,
algo así como un parricidio, o sacrificio do seu ascendente.
Pero non só o modelo
cinematográfico de superheroes viuse sometido a esta revisión das súas teses,
senón que a o proceso tamén abrangue a outros xéneros lindantes. É o caso das
últimas dúas versións de James Bond —Casino royale (2006) e Quantum of solace (2008)—, baixo a
pluma de Paul Haggis, nas que a imaxe misóxina, infalible, reaccionaria e
fascista que forxou a etiqueta semántica do axente secreto torna nun ser que
cuestiona ata a desobedeciencia os postulados máis turbios dos servizos de
espionaxe ingleses. Outro exemplo de “deconstrución” atopámolo tamén en Gran Torino (Clint Eastwood, 2008), na
que ademais se mistura unha vertente metacinematográfica na representación da
morte e o fracaso do personaxe tipo de “home duro” que tantas veces interpretou
Eastwood nos anos setenta e oitenta.
No hay comentarios:
Publicar un comentario